|
MAVİ GÖZLÜ DEV
O mavi gözlü bir devdi. Minnacık bir kadın sevdi. Kadının hayali minnacık bir evdi, bahçesinde ebruliii hanımeli açan bir ev.
Bir dev gibi seviyordu dev. Ve elleri öyle büyük işler için hazırlanmıştı ki devin, yapamazdı yapısını, çalamazdı kapısını bahçesinde ebruliiii hanımeli açan evin.
O mavi gözlü bir devdi. Minnacık bir kadın sevdi. Mini minnacıktı kadın. Rahata acıktı kadın yoruldu devin büyük yolunda. Ve elveda! deyip mavi gözlü deve, girdi zengin bir cücenin kolunda bahçesinde ebruliiii hanımeli açan eve.
Şimdi anlıyor ki mavi gözlü dev, dev gibi sevgilere mezar bile olamaz: bahçesinde ebruliiiii hanımeli açan ev..
Nazım HİKMET |
|
2008-08-20 11:01:00 - d
Ben kimbilir kaç yıldan beri
Ebedi yatağımda toprağın derinliklerinde
Sonsuz bir uykuda uyuyor olacağım
Fakat alınca ne zamandır beklediğim haberi
Uyanıp sesimi kimse duymadan
O büyük zaferin tarifsiz coşkusuyla
Kara toprağın altından ben de haykıracağım
Unutup geçmişte kalan acı günü
Kimbilir belki bir kış günü
Üzerimi yorgan gibi kaplayan
Bembeyaz karın soğuğundan
Yada son bahar mevsiminde
Kemiklerime işleyen yağmurdan duyacağım
Ve milyonları saran o tarifsiz sevince
Bende sesizce ortak olacağım
Mevsim ilk bahar sıcak bir yazda olsa
Gece gündüz fark etmez ben her zaman hazırım
adımın yazıldığı taş bile yıkılsada
Kalmamışta olsa şu dünyada mezarım
Hatırlayıp tek canlı gelmese de başucuma
O müjdeyi ben doğadan alacağım
Nasırlı ellerle yaratılan o görkemli bayrama
Hiçkimse fark etmeden bende katılacağım