Sana uzak kentlerden birinde zamanın bi yerinde SENİ ve SENLİ GÜNLERİ anımsattı AKŞAM GÜNEŞİ...onca zamanın üstünde ESKİMEYEN bi düşüncesin şimdi...insan hergün anımsar mı aynı GÖZLERİ..(BEN ANIMSIYORUM).....seni seviyordum ve senin haberin yoktu,saçlarını izliyordum uzaktan kulağının arkasına düşüşü ve burnun HERKESTEN BAŞKAYDI işte..güldüğün zaman yukarıya bakardın yukarıya kalkan başın ve gülen gözlerin vardı ne güzeldiler sen bilmiyordun BEN SENİ SEVİYORDUM...kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler;duvarlara vitrin camlarına kaldırımlara çarpıyordu, geri dönüyordu çoğalarak senin sesini duyduğum masalarda erteleyiyordum herşeyi,herşeyi erteleyişim oluyordun KALP AĞRISI oluyordun...birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun mevsimler değişiyor ve büyüyorduk dönemeçler geçiyor köprüler göze alıyor ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk,cesurduk ufuk çizgisi maviydi günbatımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller...BEN SENİ SEVİYORDUM sen bilmiyordun...sevinçlerim oluyordun ara sıra sen hiç bilmiyordun... sonra herhangi biri oldun;bütün sevinçlerim bittikten sonra yağmurlar yağdı serin haziran akşamları....derken birgün uzaktan gördüm seni saçların bana inat,başın herşeye meydan okuyarak işte yine aynı...KALBİMİ ACITTIN herzamanki gibi...değiştik sanıyordum ve sen yine bilmiyordun... şimdi bunları anlatsa sana birileri KİMBİLİR yada BOŞVER BİLME EN İYİSİ...